L'Aptos Challenger, noto anche come Nordic Naturals Challenger e, in precedenza, Comerica Bank Challenger per motivi di sponsorizzazione, è un torneo professionistico di tennis giocato sul cemento, che fa parte dell'ATP Challenger Tour. Si gioca annualmente al Seascape Sports Club di Aptos, USA dal 1988. È il più longevo torneo Challenger maschile degli Stati Uniti.[1]
Jeff Salzenstein, Kevin Kim e Steve Johnson condividono il record di titoli vinti nel singolare, 2 ciascuno, mentre Chris Guccione detiene il record nel doppio con 4 trofei conquistati.
Albo d'oro
Singolare
| Anno
|
Campione
|
Finalista
|
Punteggio
|
| 2023 |
Cancellato[2]
|
| 2022 |
Non disputato
|
2021- 2020 |
Cancellato a causa della pandemia di covid-19
|
| 2019 |
Steve Johnson (2) |
Dominik Koepfer |
6–4, 7–6(4)
|
| 2018 |
Thanasi Kokkinakis |
Lloyd Harris |
6–2, 6–3
|
| 2017 |
Aleksandr Bublik |
Liam Broady |
6–2, 6–3
|
| 2016 |
Daniel Evans |
Cameron Norrie |
6–3, 6–4
|
| 2015 |
John Millman |
Austin Krajicek |
7–5, 2–6, 6–3
|
| 2014 |
Marcos Baghdatis |
Michail Kukuškin |
7–6(7), 6–4
|
| 2013 |
Bradley Klahn |
Daniel Evans |
3–6, 7–6(5), 6–4
|
| 2012 |
Steve Johnson (1) |
Robert Farah |
6–3, 6–3
|
| 2011 |
Laurynas Grigelis |
Ilija Bozoljac |
6–2, 7–6(4)
|
| 2010 |
Marinko Matosevic |
Donald Young |
6–4, 6–2
|
| 2009 |
Chris Guccione |
Nick Lindahl |
6–3, 6–4
|
| 2008 |
Kevin Kim (2) |
Andrea Stoppini |
7–5, 6–1
|
| 2007 |
Donald Young |
Bobby Reynolds |
7–5, 6–0
|
| 2006 |
Alex Kuznetsov |
Gō Soeda |
6–1, 7–6(4)
|
| 2005 |
Andy Murray |
Rajeev Ram |
6–4, 6–3
|
| 2004 |
Kevin Kim (1) |
Frank Dancevic |
7–6(2), 6–3
|
| 2003 |
Jeff Salzenstein (2) |
Dmitrij Tursunov |
5–7, 7–5, 6–4
|
| 2002 |
Brian Vahaly |
Noam Behr |
2–6, 6–3, 6–2
|
| 2001 |
Jeff Salzenstein (1) |
Jeff Morrison |
7–6(3), 6–4
|
| 2000 |
Bob Bryan |
Kevin Kim |
6–4, 6(8)–7, 6–4
|
| 1999 |
Michael Hill |
Harel Levy |
6–7, 6–4, 6–2
|
| 1998 |
Cecil Mamiit |
Takao Suzuki |
6–7, 6–3, 6–2
|
| 1997 |
Jan-Michael Gambill |
Wade McGuire |
6–0, 4–6, 6–3
|
| 1996 |
Albert Chang |
Brian MacPhie |
7–5, 6–3
|
| 1995 |
Daniel Nestor |
Chris Woodruff |
6–3, 5–7, 6–2
|
| 1994 |
Shūzō Matsuoka |
Gianluca Pozzi |
7–5, 6–3
|
| 1993 |
Patrick Rafter |
Cristiano Caratti |
6–2, 6–3
|
| 1992 |
Alex O'Brien |
Byron Black |
6–4, 2–6, 6–1
|
| 1991 |
Chuck Adams |
Bryan Shelton |
6–3, 6–4
|
| 1990 |
Henrik Holm |
Brian Garrow |
1–6, 6–3, 7–6
|
| 1989 |
Mark Kaplan |
Robbie Weiss |
6–4, 6–4
|
| 1988 |
Brad Pearce |
Tim Pawsat |
6–3, 6–2
|
Doppio
| Anno
|
Campioni
|
Finalisti
|
Punteggio
|
| 2023 |
Cancellato[2]
|
| 2022 |
Non disputato
|
2021- 2020 |
Cancellato a causa della pandemia di covid-19
|
| 2019 |
Marcelo Arévalo
Miguel Ángel Reyes Varela |
Nathan Pasha
Max Schnur |
5–7, 6–3, [10–8]
|
| 2018 |
Thanasi Kokkinakis
Matt Reid |
Jonny O'Mara
Joe Salisbury |
6–2, 4–6, [10–8]
|
| 2017 |
Jonathan Erlich (2)
Neal Skupski |
Alex Bolt
Jordan Thompson |
6–3, 2–6, [10–8]
|
| 2016 |
Nicolaas Scholtz
Tucker Vorster |
Mackenzie McDonald
Ben McLachlan |
6(5)–7, 6–3, [10–8]
|
| 2015 |
Chris Guccione (4)
Artem Sitak |
Yuki Bhambri
Matthew Ebden |
6–4, 7–6(2)
|
| 2014 |
Ruben Bemelmans
Laurynas Grigelis |
Purav Raja
Sanam Singh |
6–3, 4–6, [11–9]
|
| 2013 |
Jonathan Erlich (1)
Andy Ram |
Chris Guccione
Matt Reid |
6–3, 6(6)–7, [10–2]
|
| 2012 |
Rik De Voest
John Peers |
Chris Guccione
Frank Moser |
6(5)–7, 6–1, [10–4]
|
| 2011 |
Carsten Ball (3)
Chris Guccione (3) |
John Paul Fruttero
Raven Klaasen |
7–6(5), 6–4
|
| 2010 |
Carsten Ball (2)
Chris Guccione (2) |
Adam Feeney
Greg Jones |
6–1, 6–3
|
| 2009 |
Carsten Ball (1)
Chris Guccione (1) |
Sanchai Ratiwatana
Sonchat Ratiwatana |
6–3, 6–2
|
| 2008 |
Noam Okun
Amir Weintraub |
Todd Widom
Michael Yani |
6–2, 6–1
|
| 2007 |
Rajeev Ram
Bobby Reynolds |
John-Paul Fruttero
Cecil Mamiit |
6(5)–7, 6–3, [10–7]
|
| 2006 |
Prakash Amritraj
Rohan Bopanna |
Rajeev Ram
Todd Widom |
3–6, 6–2, [10–6]
|
| 2005 |
Nathan Healey
Eric Taino |
Harel Levy
Noam Okun |
7–5, 7–6(4)
|
| 2004 |
Huntley Montgomery
Tripp Phillips |
Diego Ayala
Eric Taino |
7–6(3), 7–5
|
| 2003 |
Jan Hernych
Uros Vico |
Matias Boeker
Travis Parrott |
6–3, 4–6, 6–1
|
| 2002 |
Amir Hadad
Martín Vassallo Argüello |
Brandon Coupe
Brandon Hawk |
6–4, 6–4
|
| 2001 |
Brandon Hawk
Robert Kendrick |
Kelly Gullett
Gavin Sontag |
7–5, 7–5
|
| 2000 |
Bob Bryan (2)
Mike Bryan (2) |
Kevin Kim
Luke Smith |
6–4, 3–6, 6–4
|
| 1999 |
Michael Hill
Scott Humphries |
Harel Levy
Lior Mor |
7–6, 1–6, 7–5
|
| 1998 |
Bob Bryan (1)
Mike Bryan (1) |
Adam Peterson
Chris Tontz |
6–4, 6–4
|
| 1997 |
Sébastien Leblanc (3)
Jocelyn Robichaud (2) |
David Caldwell
Adam Peterson |
7–6, 6–4
|
| 1996 |
Sébastien Leblanc (2)
Jocelyn Robichaud (1) |
Neville Godwin
Geoff Grant |
7–6, 6–7, 7–5
|
| 1995 |
Sébastien Leblanc (1)
Brian MacPhie (2) |
Bill Barber
Ari Nathan |
6–3, 6–2
|
| 1994 |
Brian MacPhie (1)
Alex O'Brien (2) |
Donny Isaak
Michael Roberts |
6–2, 7–6
|
| 1993 |
Gilad Bloom
Christian Saceanu |
Cristiano Caratti
Grant Doyle |
7–5, 6–3
|
| 1992 |
Paul Annacone
Alex O'Brien (1) |
Miguel Nido
Peter Nyborg |
6–4, 4–6, 7–5
|
| 1991 |
Nduka Odizor
Bryan Shelton |
Miguel Nido
Fernando Roese |
6–4, 6–3
|
| 1990 |
Jeff Brown
Scott Melville |
Matt Anger
Marius Barnard |
6–7, 6–4, 6–4
|
| 1989 |
Steve DeVries
Ted Scherman |
Bryan Shelton
Kenny Thorne |
6–3, 1–6, 6–2
|
| 1988 |
Jeff Klaparda
Peter Palandjian |
Ed Nagel
Jeff Tarango |
6–3, 6–4
|
Note
Collegamenti esterni