Gli Internazionali di Tennis di Baviera, nome ufficiale Internationalen Deutschen Tennismeisterschaften von Bayern e noti come BMW Open per ragioni di sponsorizzazione,[1] sono un torneo professionistico maschile di tennis facente parte della categoria ATP Tour 500. Si svolgono annualmente sui campi in terra rossa del MTTC Iphitos a Monaco di Baviera, in Germania.
Storia
Allestito dal 1900, era denominato nell'era pre-open Internazionali di tennis di Monaco di Baviera. Ha fatto parte del Grand Prix dal 1974 al 1989. Nel 1990 è entrato a far parte del neonato ATP Tour. L'edizione del 2020 non viene disputata a causa della pandemia di COVID-19.[2]
Nel 2025 ottiene l'avanzamento alla categoria ATP 500, unico in Europa, grazie all'acquisizione della licenza del torneo di Lione,[3] nell'ambito del progetto "OneVision" dell'ATP, che prevedeva la riduzione del numero di tornei ATP 250. Di conseguenza viene avanzato il progetto di realizzazione di un nuovo campo centrale da 7500 posti con tetto retrattile da costruirsi nella zona verde inutilizzata a sud dell'attuale struttura del Munchner Tennis und Turnierclubs Iphitos (MTTC Iphitos).[4]
Mentre sono in quattro a condividere il record di maggiori vittorie nel singolare, Gottfried von Cramm, Budge Patty, Philipp Kohlschreiber e Alexander Zverev con 3 titoli a testa, nel doppio solo il polacco Wojtek Fibak ha il record di maggior vittorie, anch'esso raggiunto con 3 trofei.
Albo d'oro
Singolare
| Anno
|
Vincitore
|
Finalista
|
Punteggio
|
| 1899
|
Richard Blaul
|
Stratzer
|
7–5, 4–6, 6–3
|
| 1900
|
Rudolf Pummerer (1)
|
Harold R. Bates
|
6–0, 9–7
|
| 1904
|
Zdeněk Žemla
|
Rudolf Pummerer
|
6–1, 6–2, 7–5
|
| 1905
|
Rudolf Pummerer (2)
|
Otto Paul Lindpaintner
|
6–1, 6–2, 6–3
|
| 1908
|
George Logie
|
Heinrich Kleinschroth
|
7–5, 6–2, 6–1
|
| 1909
|
Felix Pipes
|
Robert Kleinschroth
|
6–0, rit.
|
| 1910
|
Heinrich Kleinschroth
|
Hugo Albrecht
|
6–1, 6–0, 6–1
|
| 1928
|
Guillermo Robson
|
Erik Worm
|
6–3, 5–7, 7–5
|
| 1929 |
Alberto Del Bono |
Erik Worm |
6–4, 6–4
|
| 1930 |
Emmanuel du Plaix |
Richard Bell |
2–6, 6–3, 3–6, 6–2, 6–4
|
| 1931 |
Heitarō Satō |
Enrique Maier |
7–5, 4–6, 7–5, 6–1
|
| 1932 |
Heinz Remmert |
William Lawrence Breese |
6–1, 3–6, 6–3, 8–6
|
| 1933 |
William Lawrence Breese |
Edler von der Planitz |
6–4, 6–1
|
| 1935 |
Heinz Tüscher |
Eberhard Nourney |
4–6, 6–2, 8–6
|
| 1936 |
Alfred Gerstl |
Rolf Goepfert |
6–4, 6–3
|
| 1937 |
Georg von Metaxa |
Ludwig Louis Haensch |
4–6, 6–2, 4–6, 7–5, 6–3
|
| 1938 |
Edmund Bartkowiak |
Joachim Hildebrandt |
6–3, 6–2, 1–1 rit.
|
| 1939 |
Henner Henkel |
Engelbert Koch |
6–4, 6–4, 6–2
|
1940 1945 |
Non disputato
|
| 1946 |
Gottfried von Cramm (1) |
Roderich Menzel |
6–3, 6–0, 6–3
|
| 1947 |
Roderich Menzel |
Gottfried von Cramm |
6–2, 6–4, 6–2
|
| 1948 |
Helmuth Gulcz |
Willi Stingl |
7–5, rit.
|
| 1949 |
Gottfried von Cramm (2) |
Ernst Buchholz |
3–6, 7–5, 6–1, 6–0
|
| 1950 |
Gottfried von Cramm (3) |
Jan Dostál |
6–4, 6–4, 6–1
|
| 1951 |
Rolando Del Bello |
Roderich Menzel |
6–2, 1–6, 7–5, 6–2
|
| 1952 |
Non disputato
|
| 1953 |
Jaroslav Drobný |
Armando Vieira |
6–3, 6–1, 6–3
|
| 1954 |
Budge Patty (1) |
Hugh Stewart |
6–4, 6–2, 6–4
|
| 1955 |
Budge Patty (2) |
Art Larsen |
6–3, 6–3, 6–3
|
| 1956 |
Budge Patty (3) |
Lew Hoad |
1–6, 0–6, 6–2, 7–5, 6–4
|
| 1957 |
Mervyn Rose |
Budge Patty |
5–7, 12–10, 5–7, 6–2, 6–4
|
| 1958 |
Orlando Sirola |
Luis Ayala |
3–6, 7–5, 1–6, 11–9, 6–4
|
| 1959 |
Bob Hewitt (1) |
Pierre Darmon |
6–3, 6–3, 8–6
|
| 1960 |
Don Candy |
Jan-Erik Lundqvist |
5–7, 6–3, 6–0, 3–6, 6–2
|
| 1961 |
Roy Emerson |
Bob Hewitt |
6–2, 6–3, 6–2
|
| 1962 |
Edison Mandarino |
Manuel Santana |
1–6, 6–3, 6–2, 6–4
|
| 1963 |
Patricio Rodríguez |
Nikola Pilić |
1–6, 4–6, 7–5, 9–7, 6–2
|
| 1964 |
Manuel Santana |
Bob Hewitt |
6–2, 6–3, 11–9
|
| 1965 |
Christian Kuhnke |
Ingo Buding |
6–4, 6–1, 6–3
|
| 1966 |
István Gulyás |
Wilhelm Bungert |
6–4, 4–6, 8–6, 9–7
|
| 1967 |
Martin Mulligan (1) |
Wilhelm Bungert |
6–4, 3–6, 6–4, 6–4
|
| 1968 |
Martin Mulligan (2) |
Ion Țiriac |
6–3, 3–6, 7–5, 6–3
|
| 1969 |
Bob Hewitt (2) |
Christian Kuhnke |
6–4, 3–6, 6–2, 6–2
|
| 1970 |
Ion Țiriac |
Nikola Pilić |
2–6, 9–7, 6–3, 6–4
|
| 1971 |
Juan Gisbert |
Péter Szőke |
6–2, 6–4, 6–4
|
| 1972 |
Non disputato
|
| 1973 |
Sandy Mayer (1) |
Harald Elschenbroich |
6–4, 6–3, 6–3
|
| 1974 |
Jürgen Fassbender |
François Jauffret |
6–2, 5–7, 6–1, 6–4
|
| 1975 |
Guillermo Vilas (1) |
Karl Meiler |
2–6, 6–0, 6–2, 6–3
|
| 1976 |
Manuel Orantes (1) |
Karl Meiler |
6–1, 6–4, 6–1
|
| 1977 |
Željko Franulović |
Víctor Pecci |
6–1, 6–1, 6–7, 7–5
|
| 1978 |
Guillermo Vilas (2) |
Buster Mottram |
6–1, 6–3, 6–3
|
| 1979 |
Manuel Orantes (2) |
Wojtek Fibak |
6–3, 6–2, 6–4
|
| 1980 |
Rolf Gehring |
Christophe Freyss |
6–2, 0–6, 6–2, 6–2
|
| 1981 |
Chris Lewis |
Christophe Roger-Vasselin |
4–6, 6–2, 2–6, 6–1, 6–1
|
| 1982 |
Gene Mayer (1) |
Peter Elter |
3–6, 6–3, 6–2, 6–1
|
| 1983 |
Tomáš Šmíd |
Joakim Nyström |
6–0, 6–3, 4–6, 2–6, 7–5
|
| 1984 |
Libor Pimek |
Gene Mayer |
6–4, 4–6, 7–6, 6–4
|
| 1985 |
Joakim Nyström |
Hans Schwaier |
6–1, 6–0
|
| 1986 |
Emilio Sánchez |
Ricki Osterthun |
6–1, 6–3
|
| 1987 |
Guillermo Pérez Roldán (1) |
Marián Vajda |
6–3, 7–6
|
| 1988 |
Guillermo Pérez Roldán (2) |
Jonas Svensson |
7–5, 6–3
|
| 1989 |
Andrei Chesnokov |
Martin Střelba |
5–7, 7–6, 6–2
|
| 1990 |
Karel Nováček |
Thomas Muster |
6–4, 6–2
|
| 1991 |
Magnus Gustafsson |
Guillermo Pérez Roldán |
3–6, 6–3, 4–3 rit.
|
| 1992 |
Magnus Larsson |
Petr Korda |
6–4, 4–6, 6–1
|
| 1993 |
Ivan Lendl |
Michael Stich |
7–6(2), 6–3
|
| 1994 |
Michael Stich |
Petr Korda |
6–2, 2–6, 6–3
|
| 1995 |
Wayne Ferreira |
Michael Stich |
7–5, 7–6(6)
|
| 1996 |
Sláva Doseděl |
Carlos Moyà |
6–4, 4–6, 6–3
|
| 1997 |
Mark Philippoussis |
Àlex Corretja |
7–6(3), 1–6, 6–4
|
| 1998 |
Thomas Enqvist |
Andre Agassi |
6(4)–7, 7–6(6), 6–4
|
| 1999 |
Franco Squillari (1) |
Andrei Pavel |
6–4, 6–3
|
| 2000 |
Franco Squillari (2) |
Tommy Haas |
6–4, 6–4
|
| 2001 |
Jiří Novák |
Anthony Dupuis |
6–4, 7–5
|
| 2002 |
Younes El Aynaoui |
Rainer Schüttler |
6–4, 6–4
|
| 2003 |
Roger Federer |
Jarkko Nieminen |
6–1, 6–4
|
| 2004 |
Nikolaj Davydenko (1) |
Martin Verkerk |
6–4, 7–5
|
| 2005 |
David Nalbandian |
Andrei Pavel |
6–4, 6–1
|
| 2006 |
Olivier Rochus |
Kristof Vliegen |
6–4, 6–2
|
| 2007 |
Philipp Kohlschreiber (1) |
Michail Južnyj |
2–6, 6–3, 6–4
|
| 2008 |
Fernando González |
Simone Bolelli |
7–6(4), 6(4)–7, 6–3
|
| 2009 |
Tomáš Berdych |
Michail Južnyj |
6–4, 4–6, 7–6(5)
|
| 2010 |
Michail Južnyj |
Marin Čilić |
6–3, 4–6, 6–4
|
| 2011 |
Nikolaj Davydenko (2) |
Florian Mayer |
6–3, 3–6, 6–1
|
| 2012 |
Philipp Kohlschreiber (2) |
Marin Čilić |
7–6(8), 6–3
|
| 2013 |
Tommy Haas |
Philipp Kohlschreiber |
6–3, 7–6(3)
|
| 2014 |
Martin Kližan |
Fabio Fognini |
2–6, 6–1, 6–2
|
| 2015 |
Andy Murray |
Philipp Kohlschreiber |
7–6(4), 5–7, 7–6(4)
|
| 2016 |
Philipp Kohlschreiber (3) |
Dominic Thiem |
7–6(7), 4–6, 7–6(4)
|
| 2017 |
Alexander Zverev (1) |
Guido Pella |
6–4, 6–3
|
| 2018 |
Alexander Zverev (2) |
Philipp Kohlschreiber |
6–3, 6–3
|
| 2019 |
Cristian Garín |
Matteo Berrettini |
6–1, 3–6, 7–6(1)
|
| 2020 |
Annullato per pandemia di Coronavirus[2]
|
| 2021 |
Nik'oloz Basilashvili |
Jan-Lennard Struff |
6–4, 7–6(5)
|
| 2022 |
Holger Rune (1) |
Botic van de Zandschulp |
3–4 rit.
|
| 2023 |
Holger Rune (2) |
Botic van de Zandschulp |
6–4, 1–6, 7–6(3)
|
| 2024 |
Jan-Lennard Struff |
Taylor Fritz |
7–5, 6–3
|
| 2025 |
Alexander Zverev (3) |
Ben Shelton |
6–2, 6–4
|
Doppio
| Anno
|
Vincitori
|
Finalisti
|
Punteggio
|
| 1974 |
Antonio Muñoz
Manuel Orantes (1) |
Jürgen Fassbender
Hans-Jürgen Pohmann |
2–6, 6–4, 7–6, 6–2
|
| 1975 |
Wojciech Fibak (1)
Jan Kodeš |
Milan Holeček
Karl Meiler |
7–5, 6–3
|
| 1976 |
Juan Gisbert
Manuel Orantes (2) |
Jürgen Fassbender
Hans-Jürgen Pohmann |
1–6, 6–3, 6–2, 2–3 rit.
|
| 1977 |
František Pála
Balázs Taróczy (1) |
Nikki Spear
John Whitlinger |
6–3, 6–4
|
| 1978 |
Ion Țiriac
Guillermo Vilas |
Jürgen Fassbender
Tom Okker |
3–6, 6–4, 7–6
|
| 1979 |
Wojciech Fibak (2)
Tom Okker |
Jürgen Fassbender
Jean-Louis Haillet |
7–6, 7–5
|
| 1980 |
Heinz Günthardt
Bob Hewitt |
David Carter
Chris Lewis |
7–6, 6–1
|
| 1981 |
David Carter
Paul Kronk |
Eric Fromm
Shlomo Glickstein |
6–3, 6–4
|
| 1982 |
Chip Hooper
Mel Purcell |
Tian Viljoen
Danie Visser |
6–4, 7–6
|
| 1983 |
Chris Lewis
Pavel Složil |
Anders Järryd
Tomáš Šmíd |
6–4, 6–2
|
| 1984 |
Boris Becker
Wojciech Fibak (3) |
Eric Fromm
Florin Segărceanu |
6–4, 4–6, 6–1
|
| 1985 |
Mark Edmondson
Kim Warwick |
Sergio Casal
Emilio Sánchez |
4–6, 7–5, 7–5
|
| 1986 |
Sergio Casal
Emilio Sánchez |
Broderick Dyke
Wally Masur |
6–3, 4–6, 6–3
|
| 1987 |
Jim Pugh (1)
Blaine Willenborg |
Sergio Casal
Emilio Sánchez |
7–6, 4–6, 6–4
|
| 1988 |
Rick Leach
Jim Pugh (2) |
Alberto Mancini
Christian Miniussi |
7–6, 6–1
|
| 1989 |
Javier Sánchez
Balázs Taróczy (2) |
Peter Doohan
Laurie Warder |
7–6, 6–3
|
| 1990 |
Udo Riglewski
Michael Stich |
Petr Korda
Tomáš Šmíd |
6–1, 6–4
|
| 1991 |
Patrick Galbraith
Todd Witsken |
Anders Järryd
Danie Visser |
7–5, 6–4
|
| 1992 |
David Adams
Menno Oosting |
Carl Limberger
Tomáš Anzari |
3–6, 7–5, 6–3
|
| 1993 |
Martin Damm
Henrik Holm |
Karel Nováček
Carl-Uwe Steeb |
6–0, 3–6, 7–5
|
| 1994 |
Evgenij Kafel'nikov
David Rikl |
Boris Becker
Petr Korda |
7–6, 7–5
|
| 1995 |
Trevor Kronemann
David Macpherson |
Luis Lobo
Javier Sánchez |
6–3, 6–4
|
| 1996 |
Lan Bale
Stephen Noteboom |
Olivier Delaître
Diego Nargiso |
4–6, 7–6, 6–4
|
| 1997 |
Pablo Albano
Àlex Corretja |
Karsten Braasch
Jens Knippschild |
3–6, 7–5, 6–2
|
| 1998 |
Todd Woodbridge
Mark Woodforde |
Joshua Eagle
Andrew Florent |
6–0, 6–3
|
| 1999 |
Daniel Orsanic
Mariano Puerta |
Massimo Bertolini
Cristian Brandi |
7–6(3), 3–6, 7–6(3)
|
| 2000 |
David Adams
John-Laffnie de Jager |
Maks Mirny
Nenad Zimonjić |
6–4, 6–4
|
| 2001 |
Petr Luxa (1)
Radek Štěpánek (1) |
Jaime Oncins
Daniel Orsanic |
5–7, 6–2, 7–6(5)
|
| 2002 |
Petr Luxa (2)
Radek Štěpánek (2) |
Petr Pála
Pavel Vízner |
6–0, 6(4)–7, [11–9]
|
| 2003 |
Wayne Black
Kevin Ullyett |
Joshua Eagle
Jared Palmer |
6–3, 7–5
|
| 2004 |
James Blake
Mark Merklein |
Julian Knowle
Nenad Zimonjić |
6–2, 6–4
|
| 2005 |
Mario Ančić
Julian Knowle |
Florian Mayer
Alexander Waske |
6–3, 1–6, 6–3
|
| 2006 |
Andrei Pavel
Alexander Waske |
Alexander Peya
Björn Phau |
6–4, 6–2
|
| 2007 |
Philipp Kohlschreiber
Michail Južnyj |
Jan Hájek
Jaroslav Levinský |
6–1, 6–4
|
| 2008 |
Michael Berrer
Rainer Schüttler |
Scott Lipsky
David Martin |
7–5, 3–6, [10–8]
|
| 2009 |
Jan Hernych
Ivo Minář |
Ashley Fisher
Jordan Kerr |
6–4, 6–4
|
| 2010 |
Oliver Marach
Santiago Ventura |
Eric Butorac
Michael Kohlmann |
5–7, 6–3, [16–14]
|
| 2011 |
Simone Bolelli
Horacio Zeballos |
Andreas Beck
Christopher Kas |
7–6(3), 6–4
|
| 2012 |
František Čermák
Filip Polášek |
Xavier Malisse
Dick Norman |
6–4, 7–5
|
| 2013 |
Jarkko Nieminen
Dmitrij Tursunov |
Marcos Baghdatis
Eric Butorac |
6–1, 6–4
|
| 2014 |
Jamie Murray
John Peers (1) |
Colin Fleming
Ross Hutchins |
6–4, 6–2
|
| 2015 |
Alexander Peya
Bruno Soares |
Alexander Zverev
Miša Zverev |
4–6, 6–1, [10–5]
|
| 2016 |
Henri Kontinen
John Peers (2) |
Juan Sebastián Cabal
Robert Farah |
6–3, 3–6, [10–7]
|
| 2017 |
Juan Sebastián Cabal
Robert Farah |
Jérémy Chardy
Fabrice Martin |
6–3, 6–3
|
| 2018 |
Ivan Dodig
Rajeev Ram |
Nikola Mektić
Alexander Peya |
6–3, 7–5
|
| 2019 |
Frederik Nielsen
Tim Pütz |
Marcelo Demoliner
Divij Sharan |
6–4, 6–2
|
| 2020 |
Annullato per pandemia di Coronavirus[2]
|
| 2021 |
Wesley Koolhof Kevin Krawietz (1) |
Sander Gillé Joran Vliegen |
4–6, 6–4, [10–5]
|
| 2022 |
Kevin Krawietz (2) Andreas Mies |
Rafael Matos David Vega Hernández |
4–6, 6–4, [10–7]
|
| 2023 |
Alexander Erler
Lucas Miedler |
Kevin Krawietz
Tim Pütz |
6–3, 6–4
|
| 2024 |
Yuki Bhambri
Albano Olivetti |
Andreas Mies
Jan-Lennard Struff |
7–6(6), 7–6(5)
|
| 2025 |
André Göransson
Sem Verbeek |
Kevin Krawietz Tim Pütz |
6–4, 6–4
|
Record
Singolare
Vittorie per nazione
| Pos.
|
Paese
|
Titoli
|
Edizioni
|
| 1
|
Germania
|
23
|
1900, 1905, 1910, 1932, 1935, 1936, 1938, 1939, 1946, 1948, 1949, 1950, 1965, 1974, 1980, 2007, 2012, 2013, 2016, 2017, 2018, 2024, 2025
|
| 2
|
Argentina
|
8
|
1928, 1975, 1978, 1987, 1988, 1999, 2000, 2005
|
Rep. Ceca[5]
|
1904, 1947, 1983, 1984, 1990, 1996, 2001, 2009
|
| 4
|
Stati Uniti
|
7
|
1933, 1954, 1955, 1956, 1973, 1982, 1993
|
| 5
|
Australia
|
6
|
1957, 1959, 1960, 1961, 1967, 1997
|
| 6
|
Spagna
|
5
|
1964, 1971, 1976, 1979, 1986
|
| 7
|
Italia
|
4
|
1929, 1951, 1958, 1968
|
Svezia
|
1985, 1991, 1992, 1998
|
Russia[6]
|
1989, 2004, 2010, 2011
|
| 10
|
Austria[7]
|
3
|
1899, 1909, 1937
|
Cile
|
1963, 2008, 2019
|
| 12
|
Sudafrica
|
2
|
1969, 1995
|
Regno Unito
|
1908, 2015
|
Danimarca
|
2022, 2023
|
| 15
|
Francia
|
1
|
1930
|
Giappone
|
1931
|
Egitto
|
1953
|
Brasile
|
1962
|
Ungheria
|
1966
|
Romania
|
1970
|
Croazia[8]
|
1977
|
Nuova Zelanda
|
1981
|
Marocco
|
2002
|
Svizzera
|
2003
|
Belgio
|
2006
|
Slovacchia
|
2014
|
Georgia
|
2021
|
Note
- ^ (DE) Sito web, su bmwopen.de (archiviato dall'url originale il 30 settembre 2022).
- ^ a b c (EN) WTA and ATP announce further suspension of tennis through June 7, su wtatennis.com, Women's Tennis Association, 18 marzo 2020.
- ^ (FR) Le nombre de tournois ATP 250 sera réduit à partir de 2025 [Il numero di tornei ATP 250 sarà ridotto dal 2025], su L'Équipe, 5 ottobre 2023. URL consultato il 23 febbraio 2025.
- ^ Monaco di Baviera, un maxi-stadio per l’upgrade ad ATP 500, su tennismagazineitalia.it, 15 aprile 2024. URL consultato il 23 febbraio 2025.
- ^ Tra le vittorie ceche si contano anche le vittorie di tennisti cecoslovacchi
- ^ Tra le vittorie russe si contano anche le vittorie di tennisti sovietici
- ^ Tra le vittorie austriache si contano anche le vittorie di tennisti austro-ungarici
- ^ Tra le vottorie croate si conta anche l'edizione del 1977, vinta da Željko Franulović, jugoslavo poi croato
Altri progetti
Collegamenti esterni